Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Καλή Σαρακοστή


Η Κυρά Σαρακοστή.

Χωρίς στόμα, γιατί νηστεύει, σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται.
Τα επτά πόδια, οι επτά εβδομάδες της Σαρακοστής.
(Επιμέλεια: Του Παναγιωτάκη, 2012)

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

"Ομπρός οι δημιουργοί..." (Άγγελος Σικελιανός), "...Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα..." (Γιώργος Σεφέρης). "ΚΑΛΗ ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ"

(Ντίνου Παπασπύρου: Τέμπερα, 28Χ38 εκ., 2012)



(Κατασκευή Παναγιωτάκη. (Γύψος & χρώματα, 2012)

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

To αμάρτημα του δόκτορος Σόιμπλε (από δημοσίευμα στο περιοδικό "Κ" της "Καθημερινής", 19.02.2012)


Και κατά το γνωστό άσμα του Γιάννη Πάριου:

"...μα του Σόιμπλε το αμάρτημα του κόσμου όλα τα δάχτυλα..."

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

"ΕΝΑΝΤΙΟΝ"...


ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ "ΝΤΟΡΕ"

Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012, η καθιερωμένη κάθε δεύτερη Τρίτη συνάντηση της παρέας του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου στο ιστορικό "Ντορέ", απέναντι από τον Λευκό Πύργο.
Σχολιασμοί για όλους και για όλα, εκτός πολιτικής, καλλιτεχνικά κουτσομπολιά και άλλα, μέσα σε κλίμα γενικής ιλαρότητας, προεξάρχοντος του ποιητή.
Ομόφωνη θετική ετυμηγορία των φίλων για τη στάση του "δεν θα απλώσω χέρι στο βραβείο", πιστός στο "Εναντίον" του.
Σε ανάμνηση, ο καλλιτέχνης φωτογράφος Άρις Γεωργίου φωτογράφισε και ο ζωγράφος Ντίνος Παπασπύρου ιστόρησε τη φωτογραφία.
Ταυτότητα έργου:
Μικτή τεχνική (φωτογραφία+τέμπερα), 28Χ38 εκ., 2012
Στη φωτογραφία (από αριστερά)
Όρθιοι:
-Φώνης Ζογλοπίτης, Ζωγράφος
-Μπάμπης Φορτωτήρας, σκηνοθέτης-θεατράνθρωπος
-Άρις Γεωργίου, αρχιτέκτων, πρώην διευθυντής Φωτογραφικού Μουσείου Θεσσαλονίκης
Καθιστοί:
-Γιώργος Τσαουσάκης, αρχιτέκτων-καλλιτέχνης φωτογράφος
-Σάκης Παπαδημητρίου, Τζάζμαν-ειδικός για τη τζαζ
-Ντίνος Χριστιανόπουλος, ποιητής
-Ντίνος Παπασπύρου, ζωγράφος-λογοτέχνης
-Γιάννης Τσατσάγιας, ζωγράφος-λογοτέχνης
-Αριάδνη Φιλιππίδου, λαϊκή τραγουδίστρια-μουσικοσυνθέτρια
(ΥΓ: Κυκλοφόρησε το λογοτεχνικό περιοδικό "Εντευκτήριο" με αποκλειστικό πολυσέλιδο αφιέρωμα στον ποιητή (διάθεση: Βιβλιοπωλεία Ιανός).

***
ΕΝΑΝΤΙΟΝ
Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.
Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.
Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;
Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.
Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.
Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.
Είμαι εναντίον των
κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.
Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.
Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;…
Περιοδικό «Διαγώνιος» (Τεύχος 1, Ιανουάριος-Απρίλιος, 1979)
***