dinos-art

"ΕΝΑΝΤΙΟΝ"...

2012-02-15T10:22:00.005+02:00

ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ "ΝΤΟΡΕ"

Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012, η καθιερωμένη κάθε δεύτερη Τρίτη συνάντηση της παρέας του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου στο ιστορικό "Ντορέ", απέναντι από τον Λευκό Πύργο.
Σχολιασμοί για όλους και για όλα, εκτός πολιτικής, καλλιτεχνικά κουτσομπολιά και άλλα, μέσα σε κλίμα γενικής ιλαρότητας, προεξάρχοντος του ποιητή.
Ομόφωνη θετική ετυμηγορία των φίλων για τη στάση του "δεν θα απλώσω χέρι στο βραβείο", πιστός στο "Εναντίον" του.
Σε ανάμνηση, ο καλλιτέχνης φωτογράφος Άρις Γεωργίου φωτογράφισε και ο ζωγράφος Ντίνος Παπασπύρου ιστόρησε τη φωτογραφία.
Ταυτότητα έργου:
Μικτή τεχνική (φωτογραφία+τέμπερα), 28Χ38 εκ., 2012
Στη φωτογραφία (από αριστερά)
Όρθιοι:
-Φώνης Ζογλοπίτης, Ζωγράφος
-Μπάμπης Φορτωτήρας, σκηνοθέτης-θεατράνθρωπος
-Άρις Γεωργίου, αρχιτέκτων, πρώην διευθυντής Φωτογραφικού Μουσείου Θεσσαλονίκης
Καθιστοί:
-Γιώργος Τσαουσάκης, αρχιτέκτων-καλλιτέχνης φωτογράφος
-Σάκης Παπαδημητρίου, Τζάζμαν-ειδικός για τη τζαζ
-Ντίνος Χριστιανόπουλος, ποιητής
-Ντίνος Παπασπύρου, ζωγράφος-λογοτέχνης
-Γιάννης Τσατσάγιας, ζωγράφος-λογοτέχνης
-Αριάδνη Φιλιππίδου, λαϊκή τραγουδίστρια-μουσικοσυνθέτρια
(ΥΓ: Κυκλοφόρησε το λογοτεχνικό περιοδικό "Εντευκτήριο" με αποκλειστικό πολυσέλιδο αφιέρωμα στον ποιητή (διάθεση: Βιβλιοπωλεία Ιανός).

***
ΕΝΑΝΤΙΟΝ
Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.
Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.
Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;
Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.
Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.
Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.
Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.
Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.
Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;…
Περιοδικό «Διαγώνιος» (Τεύχος 1, Ιανουάριος-Απρίλιος, 1979)
***

Και τώρα..."Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ" (3 τέμπερες, 28Χ38 εκ. κάθε μία, περιόδου 2011)

2012-02-08T09:48:00.005+02:00

ΘΕΑΤΡΟΝ ΣΚΙΩΝ (ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΙΣ), 24 τέμπερες, 38Χ18 εκ. κάθε μία, αναρτημένες ανά τρεις, περιόδου 2010-2011

2012-02-01T09:58:00.010+02:00

Καλό μήνα σε όλους!!!

Θέατρον Σκιών "ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ"

2012-01-26T19:48:00.008+02:00

Τίτλοι έργων: (1) "Ο θίασος των επιτυχιών", (2) "Ο Ανένταχτος", (3) "Ο Προσκυνημένος", (4) "Η Εξουσία", (5) "Ο Εξουσιοφύλακας", (6) "Ο Οφσοροικονομάκιας", (7) "Ο Μαγκικαφοροδιαφεύγων", (8) "Ο Επιδοτησοδιαιτάκιας ή Τρακτεράκιας", (9) "Ο Πολιτικοψευτάκιας", (10) "Νόμιμον αλλά ανήθικον", (11) "Παράνομον αλλά ηθικόν"

ΑΠΕΧΩ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

2012-01-18T19:21:00.026+02:00

("Απόβραδο στο πάρκο του Ντορέ", 28Χ38 εκ., 2008)

("Η παρέα του Ντορέ", 28Χ38 εκ., 2008)

("Η Ελένη Μπίστικα της Καθημερινής", 28Χ38 εκ., 2009)

("Μνήμη Αλέξη Μπίστικα, 1964-1995", 19Χ15 εκ., 2011)

("Γιαγιά και εγγονή, οι δυο Ελένες Μπίστικα", 12Χ12 εκ., 2010)

("Με το εξάδελφο Τάσο Ράμογλου, ψυχή της ΓΚΑΛΕΡΙΑ ΡΑΜΟΓΛΟΥ", 28Χ38 εκ., 2012, Κωδ. 903)

("Ο Γεράσιμος Τόλης, ψυχή της Γκαλερί ΕΙΡΜΟΣ", 26.5Χ38 εκ., 2009, Κωδ. 640)

("Ο Νίκος Καρατζάς, ψυχή του ΙΑΝΟΥ", 35χ23.5 εκ., 2009, Κωδ. 639)

("ΙΑΝΟΣ", 1984-2009, εικοσιπέντε χρόνια προσφορά στον πολιτισμό", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 636)

("Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος-Θεσσαλονίκην, ου μ'εθέσπισεν...", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 642)

("Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος-Δημ. Πολιορκητού 20", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 643)

("Ο ποιητής Τόλης Νικηφόρου στην εποχή της αθωότητας", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 644)

("Ο ποιητής Τόλης Νικηφόρου στην εποχή της ωριμότητας", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 645)

("Alpha Στρατιώτης", 28Χ38 εκ., 2009)

("Η οικογένεια το 1946", 38Χ28 εκ., 2009, Κωδ. 638)

("Μνήμη γονέων μου -1937-", 28Χ38 εκ., 2009, Κωδ. 628)

("Ο πατέρας στην Παλιά Παραλία Θεσσαλονίκης το 1927", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 634)

("Ο θείος Γιάννης και η θεία Θεοδίτσα", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 633)

("Ο θείος Χρήστος στην Αμερική", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 632)

("Η μητέρα, κορδελοφορούσα, με το απολυτήριο Δημοτικού στο χέρι", 28Χ18 εκ., 2009, Κωδ. 635)

("Η οικογένεια του παππού Νικόλα, πρόσφυγες το 1924 στη Θεσσαλονίκη, 28Χ38 εκ., 2009, Κωδ. 630)

Αηδιασμένος από την όλη περιρέουσα ατμόσφαιρα, τοπική και παγκόσμια, ξανακλείνομαι στη σαρκοφάγο μου και, με μόνιμη παρέα χρώματα και πινέλα, ακολουθώ πιστά τη διδαχή Rilke:

"Μακριά απ' τα μεγάλα θέματα, σκύψετε σε κείνα που σας προσφέρει η καθημερινότητα. Ιστορήστε τις θλίψεις και τους πόνους σας, τους φευαγαλέους στοχασμούς σας, την πίστη σας σε κάποιαν ομορφιά - ιστορήστε τα όλα τούτα με βαθιά, γαλήνια, ταπεινή ειλικρίνια, και μεταχειριστείτε για να εκφραστείτε τα πράγματα που σας περιτριγυρίζουν, τις εικόνες των ονείρων σας και τις πηγές των αναμνήσεών σας".

Φίλοι μου, η τέχνη, οποιαδήποτε τέχνη, δεν απογοητεύει ποτέ. Γιαυτό σαν τρελός συνεχίζω τη ζωγραφική δημιουργία. Κοινωνοί της μπορείτε να γίνεσθε και σεις με τις αναρτήσεις που χωρίς σχόλια θα κάμνω κατά καιρούς στο blog μου. Αν θέλετε, εσείς και μόνο σχολιάζετε.

Πρώτη λοιπόν η πιο πάνω ανάρτηση με 21 ζωγραφιές μικτής τεχνικής (τέμπερα και φωτογραφία) από το 2008 έως το 2012.

ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ ΚΑΛΑ.

Οι αμυγδαλιές θ'ανθίσουν και πάλι...

2012-01-11T19:38:00.005+02:00

(Τέμπερα, 28Χ18 εκ., 2008)

Καλή Χρονιά σε όλους, ελπίζοντας αισιόδοξα

2011-12-28T20:30:00.003+02:00

Τι πιο αισιόδοξο από ένα γλυκό χαμόγελο μικρού παιδιού;

Μια ζωγραφιά, ένα ποίημα, ένα διήγημα και πολλές ευχές σε όλους τους αγαπητούς διαδικτυακούς φίλους για ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!

2011-12-16T19:21:00.005+02:00

(Τέμπερα, 22Χ29,5 εκ., 2007)

Λάμπουν σαν δάκρυα τα Χριστούγεννα

Ένας μικρός Χριστός γεννιέται πάλι αύριο,
μόνος στον κόσμο.
Ένας μικρός Χριστός που ζωγραφίζει θαμπά στο τζάμι
δέντρα για τα παιδιά,
καράβια για τα όνειρα,
ένα παραμύθι της αγάπης για τους απελπισμένους.
Παραμονή και τα χιλιάδες φώτα της πλατείας στα μάτια του
λάμπουν σαν δάκρυα.

Τόλης Νικηφόρου

Translation:

Christmas is gleaming like tears

A little Christ is born again tomorrow
alone in the world.
A little Christ painting dimly on the window pane
trees for children
boats for dreams
a fairy tale of love for those in desperation.
Christmas Eve
and a thousand lights of the square
are gleaming in his eyes like tears

Tolis Nikiforou

Παραμονή Χριστουγέννων του ’43

Ο πατέρας γύρισε κι εκείνο το βράδυ την ίδια ώρα από τη ΧΕΝ. Ακούμπησε στην κουζίνα αποσταμένος τα δυο κονσερβοκούτια με φαγητό, κάθισε στη μοναδική ξύλινη καρέκλα και έβγαλε τα λιωμένα παπούτσια. Πιο πολύ τον προφύλαγαν τα τσουράπια που είχε πλέξει η γιαγιά. Ξεσκέπασε προσεκτικά τα τενεκεδάκια και τα έβαλε στο συρμάτινο φανάρι που κρέμονταν πάνω από τον πάγκο. Κάθε βράδυ το ίδιο. ΄Ηταν η μερίδα που δικαιούνταν κάθε εργαζόμενος στο μαγειρείο της ΧΕΝ. Την έφερνε σπίτι για να μας κρατά όρθιους τις δύσκολες εκείνες μέρες της Γερμανικής κατοχής. «Εγώ χορταίνω από τις μυρωδιές», έλεγε στη μητέρα, όταν τον πίεζε να πάρει κι αυτός μια μπουκιά. Ακόμη και ο σκύλος μας ο Μπόμπης κρατιόταν από το φαγητό που έφερνε ο πατέρας. Η μητέρα γέμιζε με νερό τα άδεια τενεκέδια και γέμιζε τη γαβάθα του. Με όση δύναμη απόμενε στο σκελετωμένο του κορμί σηκώνονταν στα πίσω πόδια και με τη γλώσσα ρουφούσε το νεροζούμι στον αέρα. Μετά έχωνε τη μουσούδα στη γαβάθα αδειάζοντάς την στη στιγμή χωρίς ανάσα. Όλο το υπόλοιπο βράδυ περνούσε γλείφοντάς την. Τον άκουγα να τη σέρνει εδώ και κει μέσα στην αυλή καθώς κοιμόμουν δίπλα στο παράθυρο.
Ο μισθός του πατέρα ελάχιστα βοηθούσε. Το χαρτονόμισμα ξευτελίζονταν κάθε στιγμή μέσα στη μέρα. Αν είχες λίρες, στάρι, λάδι, όσπρια ή άλλα τέτοια βασικά ήσουν βασιλιάς. Το ψωμί σπάνια έμπαινε στο σπίτι. ΄Ολη η προίκα της μητέρας είχε ανταλλαγεί στα γύρω χωριά για μισό σακί καλαμπόκι ή φασόλια και σπάνια λίγο στάρι.
Χωρίς να βγάλει το πανωφόρι μπήκε στο δωμάτιο. Στο μικρό σιδερένιο κρεβάτι ξαπλωμένοι η μητέρα και η γιαγιά στις δυο άκρες και στη μέση ο αδελφός μου κι εγώ, σκεπασμένοι με το πάπλωμα που είχε απομείνει και από πάνω μια κουρελού. Ο πατέρας ακούμπησε το χέρι στη μεγάλη σιδερένια σόμπα δίπλα στο κρεβάτι. «Το τελευταίο ξύλο έριξα το μεσημέρι», λέει η μητέρα, «έχει χωνέψει από ώρα και κρύωναν τα παιδιά». Παρακολουθούσαμε τον πατέρα με τα μάτια μόνο έξω από τα σκεπάσματα. Αμήχανος κοίταξε από το παράθυρο στην αυλή. Το τελευταίο χοντρό δέντρο το είχε κόψει τρεις μέρες πριν. Τα άλλα ήταν λιγνά, ίδια με μας. Απότομα ανοίγει το παράθυρο. «Γιάννη τι κάνεις τρελάθηκες έχει παγωνιά», άρχισε να φωνάζει η μητέρα. Αρπάζει το μεγάλο τραπέζι που ήταν στο δωμάτιο, το γυρίζει στο πλάι και το σπρώχνει στο ανοιχτό παράθυρο προς την αυλή. Θυμάμαι τα καλοκαίρια που το βγάζαμε στην αυλή για να γίνει πιο ευρύχωρο το δωμάτιο, δεν χώραγε από καμιά πόρτα. Το σήκωσε με όση δύναμη του απόμενε και το άφησε να πέσει έξω. Με νευρικές γρήγορες κινήσεις έκλεισε το παράθυρο και παίρνοντας το μικρό τσεκουράκι βγήκε έξω. Πετάχτηκα βολίδα από το κρεβάτι και κόλλησα το πρόσωπο στο τζάμι. Ο πατέρας όλο μανία, λες και μισούσε το τραπέζι, άρχισε να το κομματιάζει με απανωτές τσεκουριές.
Σαν τέλειωσε, ξεδιάλεξε και έφερε μέσα τα χοντρά κομμάτια, πόδια και πλαϊνά. Η σόμπα ήταν αρκετά ψηλή, λίγο πιο πάνω από το μπόι μου. Την άνοιξε από πάνω βγάζοντας όλα τα στρόγγυλα στεφάνια και έχωσε μέσα όσα κομμάτια χωρούσαν. Από το μπροστινό κάτω άνοιγμα στρίμωξε τα μικρότερα. Σε ένα από αυτά πλησίασε το τσακμάκι και αφού προσπάθησε δυο τρεις φορές του έβαλε φωτιά. ΄Αρπαξαν όλα, σε λίγο η σόμπα άρχισε να μπουμπουνίζει και τα πλαϊνά της κοκκίνισαν. Το δωμάτιο πήρε μια θαλπωρή. Πετάξαμε τα σκεπάσματα και ανακαθίσαμε στο κρεβάτι.
΄Εξω είχε αρχίσει να αγριεύει ο καιρός. Μόνο οι κάργες πετούσαν πάνω από τα πεύκα του 50ού Συντάγματος που μερικές φορές κατέβαιναν στα πρανή του λάκκου ψάχνοντας άδικα για κανένα φαγώσιμο. Δεν άργησαν οι πρώτες σπυρωτές χιονονιφάδες να κτυπούν το τζάμι του δωματίου καθώς τις στροβίλιζε ο αέρας.
Καθόμασταν αμίλητοι και ευχαριστιόμασταν τη ζέστη που είχε πια απλωθεί παντού. «Δέντρο δεν θα κάνουμε;», πετάχτηκα σπάζοντας τη σιγή. Γύρισαν και με κοίταξαν αμίλητοι. «Θέλω δέντρο», ξαναείπα. «Να έχουμε έξω στην αυλή» λέει η γιαγιά και δείχνει το μικρό κυπαρισσάκι που έφερε και φύτεψε στην αυλή την προηγούμενη χρονιά ο πατέρας όταν το βρήκε ξεριζωμένο μέσα στα χαλάσματα της παλιάς ΄Εκθεσης. «Εγώ θέλω δέντρο Χριστουγεννιάτικο, όχι τέτοιο». Με κοίταξε ο πατέρας για λίγο και μετά αρπάζοντας το πανωφόρι βγήκε έξω. Πέρασε αρκετή ώρα και η μητέρα κοίταζε ανήσυχη από το παράθυρο. Η γιαγιά, πάντα πιο ψύχραιμη, φορώντας τα στρογγυλά γυαλιά της χαμηλά στη μύτη ήταν συγκεντρωμένη στο πλέξιμο. «Που πάει πάλι αυτός ο άνθρωπος. ΄Εξω γίνεται χαλασμός, κουρασμένος είναι και όπου νά’ναι αρχίζει η απαγόρευση της κυκλοφορίας. Δεν λες και συ κάτι μητέρα;», λέει στη γιαγιά. Η γιαγιά τράβηξε την κλωστή για να ξετυλιχθεί το κουβάρι και δεν είπε κουβέντα. «Πάντα έτσι αψήφιστη ήσουν, αλλά να μην ενδιαφέρεσαι και για τον γιο σου, τι να πω». Η βουβαμάρα συνεχίστηκε μέχρι που ακούστηκε το κουδουνάκι της ξύλινης καγκελόπορτας της αυλής. Σε λίγο φάνηκε η σιλουέτα του πατέρα έξω από το τζάμι έχοντας κάτι στον ώμο. «Μας έφερε δέντρο μαμά», αναφώνησα. Ένα ακρόκλωνο από πεύκο, που πάνω του ακόμη δεν είχαν λιώσει οι νιφάδες από το χιόνι που έπεφτε.
Το στήσαμε σε μια γλάστρα, κρεμάσαμε πολύχρωμα κουρελάκια, κόψαμε σε πολλά κομμάτια μερικά κεριά, που είχε κάνει η γιαγιά από γουρουνίσιο λίπος για να μας φωτίζουν το βράδι και τα δέσαμε εδώ και κει. Το φως τους έδωσε άλλη ζεστασιά στο κρύο δωμάτιο. «Τώρα ύπνο παιδιά, αύριο θα μας πείτε τα κάλαντα κάτω από το δέντρο», χαμογέλασε και μας σκέπασε η μητέρα.
Το πρωί ξύπνησα πρώτος. Έτρεξα κάτω από το δέντρο, το μύρισα, το χάϊδεψα απαλά και, δεν ξέρω πως μου ήρθε, άρχισα να τραγουδώ τον εθνικό ύμνο μπερδεύοντας όπως πάντα την «όψη» με την «κόψη».

Ντίνος Παπασπύρου
(Από το βιβλίο «Λάμψεις και σκιές μνήμης», που εκδόθηκε για λογαριασμό του τον Ιανουάριο 2010 από την Lk Digital printing, Θεσσαλονίκη)

Η 13η ατομική μου έκθεση ζωγραφικής στην Γκαλερί "ΕΙΡΜΟΣ", 02-08 Δεκεμβρίου 2011. Μια έκθεση αλληλεγγύης.

2011-11-27T18:39:00.035+02:00

Τα πιο πάνω, επιλογή από τα όσα γράφτηκαν στο βιβλίο εντυπώσεων για την έκθεση

Το αποκορύφωμα της εκδήλωσης: Η κλήρωση των 124 έργων, Πέμπτη 08.12.2011 στις 9 το βράδυ. Μία κυρία από το κοινό τραβάει τους λαχνούς ανακατεύοντάς τους κάθε φορά, ο Δημήτρης Τόλης καταγράφει σε κατάσταση τους τυχερούς και οι Γεράσιμος και Ηλίας Τόλης αποκολλούν τα έργα και τα παραδίδουν στους νέους κατόχους

Με τον αγαπημένο μου μονοεγγονό Παναγιωτάκη και την κόρη μου Εύα

Με τον εγγονό μου Παναγιωτάκη, την κόρη μου Εύα και τον συμμαθητή μου στο Δημοτικό της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης Ανδρέα Παπαθανασίου, οφθαλμίατρο

Με την Κα Σουζάνα Χούλια Καπελώνη, προϊσταμένη του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού

Με τα παιδάκια του Ελληνικού Παιδικού Χωριού Φιλύρου, την πρόεδρο Κα Ζωή Δανιηλίδου και την "μητέρα" των παιδιών

Με την Ελένη και την Άνα & Γιώργο Διδασκάλου

Με τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο, την Κα Ζωή Δανιηλίδου, την κόρη της Ελένη και την εγγονή της

Ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος με την Κα Ζωή Δανιηλίδου και την κόρη της Ελένη

Με τους ζωγράφους Βασίλη Ιωαννίδη & Γιάννη Μαβίδη και τον καλλιτέχνη φωτογράφο Γιάννη Βανίδη

Με τον αγαπητό φίλο από παλιά Ηλία Πούλιο

Με φίλους υποδεχόμαστε τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο

Με τον ζωγράφος και λογοτέχνη Βασίλη Ιωαννίδη και την Ελένη

Με τις φίλες της κόρης μου Δέσποινας, καθηγήτριες μουσικής και εκτελέστριες μουσικών οργάνων όλες

Με την πρόεδρο τού Ελληνικού Χωριού Κα Ζωή Δανιηλίδου και τους ιδιοκτήτες της Γκαλερί ΕΙΡΜΟΣ

Με την αγαπητή φίλη Στέφη Κόντη, συγγραφέα, πρώην πανεπιστημιακό

Με την Σούλα και την Ελένη

Η Ελένη με την αγαπητή φίλη Σούλα Κατσούλη

Με τον Θωμά Μουταφίδη και Γιώργο Πούλιο, παλιούς συναδέλφους στην Τράπεζα

Με τον Κώστα Γλεούδη, τον Γιώργο Διδασκάλου, συμμαθητές στο "Anatolia" και την Άννα Διδασκάλου

Με τον Κώστα Γλεούδη, συμμαθητή στο "Anatolia" (τάξη '57) και την Άννα Διδασκάλου

Με τον πρώτο μου εξάδελφο Στέλιο Λιβάνη και τη γυναίκα του Σούλα

Με την μικρή μου κόρη Δέσποινα και την γυναίκα μου Ελένη

Με τον Θανάση Κομνή, λάτρη της τέχνης και άριστο επιστήμονα (μου έφτιαξε πρόσφατα τα δοντάκια μου)

Με τον σκηνοθέτη Μπάμπη Φορτωτήρα

Με την πρόεδρο του Ελληνικού Παιδικού Χωριού στο Φίλυρο Κα Ζωή Δανιηλίδου και τους Δημήτρη και Γεράσιμο Τόλη, ιδιοκτήτες της Γκαλερί "ΕΙΡΜΟΣ"

Με τους αγαπητούς φίλους Δάφνη και Ανδρέα μαζί με τη Νικούλα τους

Η κόρη μου Δέσποινα (δεύτερη από αριστερά) με τις φίλες της Μαρία, Χαρούλα και Αθηνά, όλες καθηγήτριες μουσικής και εκτελέστριες μουσικών οργάνων

Με τον αγαπητό φίλο, ζωγράφο και λογοτέχνη, Βασίλη Ιωαννίδη και την κόρη του Μαρία

Με τους συναδέλφους ζωγράφους Κώστα Γούναρη, Γιάννη Τζοβανάκη και Γιάννη Μαβίδη

Με τον Τάσο Ράμογλου, που αφιλοκερδώς επιμελήθηκε τα πασπαρτού των πινάκων και τα πανώ (Το ωραίο: Ανακαλύψαμε ότι είμαστε τρίτα ξαδέρφια)

Με τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο

Με τους Δημήτρη Τόλη (νέο αίμα της Γκαλερί ΕΙΡΜΟΣ), Νίκο Καρατζά (ιδιοκτήτη ΙΑΝΟΥ) και Γεράσιμο Τόλη (παλιό αίμα της Γκαλερί)

Μερικά από τα έργα, όπως είναι στημένα στην έκθεση

Με τα παιδάκια του Ελληνικού Παιδικού Χωριού Φιλύρου, την πρόεδρο του χωριού Κα Ζωή Δανιηλίδου και την μητέρα των παιδιών

(Μερικά από τα 124 έργα που θα εκτεθούν)

Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης

2011-11-25T01:10:00.004+02:00

(Τέμπερα, 18Χ28 εκ., 2011, Κωδ. 857)
Η μικρού μήκους ταινία, που γυρίστηκε με την ευκαιρία εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας Μουσείων "Μουσεία & Μνήμη", 15-22 Μαϊου 2011, παρουσιάζει την ιστορία του τοπίου και της χρήσης της περιοχής του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού στη Θεσσαλονίκη και στοχεύει να καταγράψει, να προβάλει και να διαφυλάξει τις προσωπικές αναμνήσεις και τη συλλογική μνήμη.
Συνεντεύξεις Ντίνου Χριστιανόπουλου, Ντίνου Παπασπύρου, Στέλιου Γούτη και απαγγελίες ποιημάτων από Τόλη Νικηφόρου, Αλεξάνδρα Μπακονίκα κ.α.
H ταινιοθήκη εδώ:http://www.mbp.gr/html/gr/mu_periohi.htm

(Αξίζει να τη δείτε)

"Πόθοι"

2011-11-22T17:24:00.011+02:00

Οι δύο πιο πάνω ζωγραφιές εκτέθηκαν το 2009 στην Πανελλήνια έκθεση των μελών του ΕΕΤΕ "Η Ανθρώπινη Μορφή στην Τέχνη"

(Τεχνόπολη, Γκάζι, Αθήνα)

"Ελαφάκια"

2011-11-19T19:00:00.006+02:00

(Τέμπερα, 29Χ39 εκ., 2011, Κωδ. 880)

Αφιερωμένο σε όλες τις ελαφίνες, ωραίες διαδικτυακές φίλες.

Καλή Κυριακή και καλή εβδομάδα σε όλους.

Αντίο Φρανκ

2011-11-15T17:47:00.004+02:00

Τάξη '57 (έτος αποφοίτησης) του Anatolia. Μια τάξη με άρρηκτους δεσμούς αλληλεγγύης, φιλίας και αγάπης, 54 χρόνια μετά. Αγάπη! Μια τέχνη και μάλιστα η μεγαλύτερη απ' όλες τις Καλές Τέχνες. Η δική σου αγάπη Φρανκ μένει αποτυπωμένη στα τέσσερα ζωγραφικά μου λευκώματα, για ισάριθμες ατομικές μου εκθέσεις, που εκδόθηκαν με τη χορηγία της Friesland-ΝΟΥΝΟΥ όταν ήσουν Διευθύνων Σύμβουλός της. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που ήμουν, θα έλεγα και ακόμη είμαι, μέλος αυτής της τάξης. Καλό σου ταξίδι Φρανκ και, μην ξεχνάς, όταν μου τηλεφωνούσες σου έλεγα "λίγο σεβασμό, είσαι τρεις μέρες μικρότερός μου".

"Συνύπαρξη" (ή μήπως συγκυβέρνηση;)

2011-11-11T11:42:00.003+02:00

(Τέμπερα, 29Χ39 εκ., 2011, Κωδ. 876)

Παράπλευρες περιπέτειες λόγω αποχής του πατέρα από τις εκλογές της 31.03.1946

2011-11-03T08:28:00.005+02:00

-Ιούλιος 1957

Καλούμαι για πρόσληψη στην Τράπεζα ως πρώτος επιτυχών σε διαγωνισμό.

Με χίλια ζόρια και παρακάλια η Εθνική Ασφάλεια πείσθηκε να δώσει πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων σε γιο ενός που δεν ψήφισε στις εκλογές του 1946

-12.10.1959

Κατατάσσομαι στο ΚΕΝ Κορίνθου για να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία.

Την περιπέτεια περιγράφω στο μικρό μου πεζό που ακολουθεί:

***

Alpha Στρατιώτης
Το τρένο έφθασε στην Κατερίνη νωρίς το πρωί. Από ώρα με τους γυλιούς στην πλάτη στριμωχνόμασταν στον προθάλαμο του βαγονιού και με το που σταμάτησε αρχίσαμε να κατεβαίνουμε. Γενάρης του ’60, ανήμερα του Αη-Γιάννη, ψιλόβροχο και υγρασία που περόνιαζαν τα κόκαλα, παρά τη χοντρή χειμερινή στολή και τη χλαίνη.
Ένας μονιμάς λοχίας, με πέτσινο πάνω από το χιτώνιο, μας παρέλαβε. «Δεκατρείς, γρουσούζικος αριθμός», ήταν η μόνη κουβέντα που άρθρωσε. Το REO διέσχισε την πλατεία, σκέτο λασποχώρι, με ελάχιστους να κυκλοφορούν και να τραβιούνται, μη και λερωθούν από τα νερά που πετούσε στο πέρασμά του το στρατιωτικό όχημα. Μετά μπήκε σε μια χωμάτινη ευθεία ανάμεσα σε χωράφια, έστριψε δεξιά και ανηφόρησε, μέχρι που φάνηκε μια πύλη. «Επιλαρχία Καταστροφέων Αρμάτων», δέσποζε πάνω η επιγραφή με δυο κακοζωγραφισμένα άρματα στις άκρες. Ο Αλφαμίτης (Ασφάλεια Μονάδας) σήκωσε την μπάρα και κουνώντας το χέρι έδωσε το «ελευθέρας» στο αυτοκίνητο, που πέρασε χωρίς να κόψει, ενώ εκείνος ξοπίσω προσπαθούσε να δει τις νεόφερτες φάτσες. Γύρω το περιβάλλον άγριο, τρία μακρινάρια λαμαρινοσκέπαστα ξύλινα παραπήγματα, κολλητά τους σχεδόν ένα νεκροταφείο και απέναντι, σε ένα ισοπεδωμένο ύψωμα, αραδιασμένα άρματα και άλλα στρατιωτικά οχήματα
Χωρίς μιλιά κατεβήκαμε από το φορτηγό μπροστά σε ένα άλλο μικρότερο παράπηγμα με επιγραφή «Διοικητήριο». «Αλέκο, στους έφερα», φώναξε δυνατά ο μονιμάς και έφυγε, μαζί και η παγωμάρα που μας είχε μεταδώσει. Ξεσκούφωτο εμφανίστηκε στην πόρτα ένα καλόβολο στην όψη παλικάρι, χωρίς διακριτικά βαθμοφόρου. «Καλώς τους. Από πού έρχεστε;» «Aπό το ΚΕΤ», απαντήσαμε. «Αφήστε τα προσωπικά σας είδη και μπείτε ο ένας δίπλα στον άλλο, για να παρουσιαστείτε στον κ. Διοικητή. Χαιρετάτε, λέτε στρατιώτης τάδε, ειδικότητα, λαμβάνω την τιμή να παρουσιαστώ και να σας αναφέρω κ. Διοικητά ότι μετετέθην εκ του ΚΕΤ εις την Επιλαρχίαν Καταστροφέων Αρμάτων, διατάξτε». Επειδή ο κ. Διοικητής αργούσε, ο Αλέκος έπιασε μαζί μας κουβέντα «ποιοι από σας έχουν ειδικότητα γραφέα;». Είμαστε δύο. Μας πήρε μέσα «χρειαζόμαστε έναν για το Υπασπιστήριο και έναν για την Τεχνική Διαχείριση. Που εργαζόσασταν ως πολίτες;» «Σε τράπεζα», του είπα, «για τρία χρόνια». Ο άλλος σε μια εμπορική εταιρεία. «Εσένα, τραπεζικέ, θα σε κρατήσουμε μάλλον στο Υπασπιστήριο και εσένα θα σε βάλουμε στην Τεχνική Διαχείριση», είπε στον άλλο, «με την προϋπόθεση βέβαια ότι τα χαρτιά σας που θα έρθουν θα είναι εντάξει». Κατάλαβα τι εννοούσε παρά την παράλειψη της λέξης «εθνικώς» πριν την «εντάξει».
Όταν καταταχθήκαμε στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων Κορίνθου ως υποψήφιοι έφεδροι αξιωματικοί, Υ.Ε.Α. μας έλεγαν, η αγωνία μας ήταν να περάσουμε με επιτυχία δοκιμασίες σωματικές και πνευματικές, για να επιλεγούμε ως αξιωματικοί. Κανείς βέβαια δεν μπορούσε να φανταστεί τότε ότι όλα αυτά ήταν μια τυπική διαδικασία, διότι εκείνο που τελικά μετρούσε ήταν το «μπάρμπα στην Κορώνη» και το «εθνικώς εντάξει». Εννιά από μας ντυθήκαμε τελευταίοι, επειδή μας είχαν επιφορτίσει να βοηθούμε στην κατάταξη, ταξινομώντας τα έγγραφα του καθενός που είχαν σταλεί από Στρατολογία και αστυνομικές αρχές.
Κατά τη διαδικασία είχαμε συνεννοηθεί μεταξύ μας, μόλις πέσουν στα χέρια μας τα χαρτιά κάποιου από μας, να τα δώσουμε στον ενδιαφερόμενο να δει τι περιείχαν. Μου έφερε ένας συνάδελφος το χαρτί που είχε στείλει για μένα το παράρτημα Εθνικής Ασφάλειας του Β΄ Αστυνομικού Τμήματος Θεσσαλονίκης. Το πήρα στα χέρια. Ένα μεγάλο κόκκινο «Α» μέσα σε κύκλο δέσποζε πάνω από την επικεφαλίδα. Άρχισα βιαστικά να το διαβάζω και ένιωσα ικανοποίηση που με χαρακτήριζαν «έντιμο, ηθικό κλπ». Όμως στη συνέχεια, υπογραμμισμένη με κόκκινο, υπήρχε η σημείωση « ο πατήρ του Ιωάννης δεν εψήφισεν εις τας εκλογάς του 1946».
Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός και το άφησα στη στοίβα μαζί με τα άλλα χαρτιά που με αφορούσαν. Φτάνοντας προς το τέλος των δοκιμασιών, με την επιλογή να είναι προ θυρών, και βλέποντας την αλληλογραφία που έφτανε σε συναδέλφους με αποστολείς στρατηγούς, υπουργούς, βουλευτές, υποπτεύθηκα ότι ίσως να μην έφθανε το «έντιμος και ηθικός», ούτε οι σωματικές και πνευματικές ασκήσεις που μάλλον είχα περάσει με επιτυχία. Ψύλλοι μπήκαν στα αυτιά μου και όταν, σε συζητήσεις μεταξύ συναδέλφων, ένας επέμενε ότι οι μύωπες έπρεπε να ξεχάσουν ότι θα επιλεγούν ως αξιωματικοί.
Τότε θυμήθηκα τον πρώτο εξάδελφο του πατέρα, που ήταν υφυπουργός συγκοινωνιών στην κυβέρνηση της ΕΡΕ. Του στέλνω ένα σύντομο γράμμα παρακαλώντας τον να συνδράμει στην επιλογή μου. Καταχάρηκα, όταν σε λίγες μέρες πήρα στα χέρια μου ένα φάκελο που προέρχονταν από αυτόν. «Αγαπητέ μοι, παρακολουθώ το αίτημά σας και θα σας ενημερώσω συντόμως δια αισίαν έκβασιν».΄Ημουν βέβαιος ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Επειδή όμως αργούσε η «ενημέρωσις δια αισίαν έκβασιν», ξαναστέλνω δεύτερη επιστολή. Τυπικότατος ο κ. υφυπουργός μου απάντησε άμεσα: «Αγαπητέ μοι, μετέβην εις ΓΕΣ διά την υπόθεσίν σας, όμως επληροφορήθην ότι ανήκετε εις την κατηγορίαν «Α», δι’ ό και δεν δύναμαι να πράξω τι». Έπεσα από τα σύννεφα. Δεν μπορούσα να εξηγήσω τίποτε. Εφόσον ήμουν «Α» τι το κακό. Το τι σήμαινε «Α» μου εξήγησε ένας συνάδελφος, που ο πατέρας του βρισκόταν πρόσφυγας στο «Παραπέτασμα». «Φίλε Ντίνο, εγώ σίγουρα δεν πρόκειται να επιλεγώ, διότι ο πατέρας μου βρίσκεται έξω, αλλά ούτε και εσύ, διότι σε θεωρούν υπό υποψία αριστερό, επειδή ο πατέρας σου δεν ψήφισε στις εκλογές του 1946».
Από τότε, όποτε ακούω τη λέξη «Άλφα», όπως “Alpha Bank”, “Alpha Τηλεόραση” και τα παρόμοια, μου έρχεται στο νου αυτή η παλιά ιστορία του στρατού. Ο «A» που δεν ήταν άλφα-άλφα και χρειαζόταν επιτήρηση και Αλφαμίτη.

-Πρώτη δημοσίευση
«Η ΠΟΛΗ», τριμηνιαίο περιοδικό Δήμου Σταυρούπολης, 8ο τεύχος, Δεκέμβριος 2006
-Δεύτερη δημοσίευση
«ΠΑΝΔΩΡΑ», λογοτεχνικό περιοδικό, 21ο τεύχος, 11/2007-5/2008
-Τρίτη δημοσίευση:
«Λάμψεις και σκιές μνήμης»
(Συγκεντρωτική έκδοση, εκτός εμπορίου, επτά μικρών πεζών, Ιανουάριος 2010)

***

Επίλογος

Οκτώβριος 1961 πηγαίνω να πάρω το απολυτήριο από τη Μονάδα μου. "Βρε Παπασπύρου", μου λέει ο Ίλαρχος, "ήσουν πολύ καλός στρατιώτης, ούτε μιαν ώρα περιορισμό, όμως βλέπω ότι είσαι χαρακτηρισμένος ως αριστερός. Γιατί δεν μου ζήτησες να σε αποχαρακτηρίσω; Eν πάση περιπτώσει έχεις μια δεύτερη ευκαιρία για αποχαρακτηρισμό, βοήθησε στις εκλογές που έρχονται (εκλογές της 29।10।1961, που έμειναν στην ιστορία ως "εκλογές βίας και νοθείας") και το κόμμα μας που σίγουρα θα κερδίσει θα σε αποχαρακτηρήσει.

"Μου αρκεί κύριε Ίλαρχε το πολύ καλός στρατιώτης"

Παραμένω λοιπόν μέχρι και σήμερα χαρακτηρισμένος ως αριστερός. Αριστερός σκεπτόμενος σε μια εποχή, τη σημερινή, όπου οι λέξεις "αριστερός-κεντρώος-δεξιός" έχουν χάσει το νόημά τους.

ΑΝΑΠΝΕΩ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Ο πατέρας την μετά Αλβανία και γερμανική κατοχή εποχή (1)

2011-10-31T19:25:00.004+02:00

(Από το φυλλάδιο "Μνήμες αντικειμένων", που εξέδωσε το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης, με την ευκαιρία του εορτασμού "Διεθνής Ημέρα Μουσείων-Μουσεία & Μνήμη¨, 15-22.05.2011)

Μετά την Αλβανία και την επάνοδο του ταλαιπωρημένου πατέρα, γερμανική κατοχή. Πείνα και εξαθλίωση.

Επιβιώσαμε από τύχη. Αχτίδα φωτός η πρόσκληση που δέχθηκε ο πατέρας, μετά την απελευθέρωση, από τον θείο μου Χρήστο, αδελφό της μητέρας μου, να μεταναστεύσει στo Martinsburg, West Virginia, USA, για να αναλάβει ως έμπειρος μάγειρος το μεγάλο ιδιόκτητο εστιατόριο που ο θείος διατηρούσε εκεί.
Μάλιστα, επειδή δεν είχε αγόρι ο θείος αλλά μόνο μία κόρη, ζήτησε να υιοθετήσει τον αδελφό μου, ο οποίος έφερε και το όνομα του πατέρα του Νικόλα (παππού μου). Έβγαλαν λοιπόν αυτό το διαβατήριο, τους δόθηκε στις 28.01.1947 το Registration Number και απόμενε να δοθεί στον πατέρα το περιβόητο Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων για να μεταναστεύσει. Πηγαίνει στην Εθνική Ασφάλεια αλλά δέχεται άρνηση «Εσύ ένας κομμουνιστής θα πάς στις Ηνωμένες Πολιτείες; Αποκλείεται». Ο πατέρας μου αντέδρασε λέγοντας ότι ήταν δημοκράτης, πολέμησε στην Αλβανία για την πατρίδα, αλλά ποτέ δεν ήταν κομμουνιστής. «Το ότι δεν ψήφισες στις εκλογές του 1946 αποδεικνύει ότι είσαι κομμουνιστής. Θα σου βρω όμως μια λύση, αν αποκηρύξεις δημόσια τον κομμουνισμό, δημοσιεύοντας την αποκήρυξη σε μια εθνικόφρονα εφημερίδα, θα σου δώσουμε το πιστοποιητικό», ήταν η απάντηση.
Με το δημοσίευμα στο χέρι ξαναπηγαίνει στην Ασφάλεια, βέβαιος ότι θα πάρει το πιστοποιητικό। «Θα πρέπει να κάνει το ίδιο και η γυναίκα σου Ευδοξία. «Η γυναίκα μου που όλη μέρα είναι στις εκκλησίες, αν είναι δυνατόν να τη θεωρείτε κομμουνίστρια». «Να κάνει γιατί αλλιώς δεν παίρνεις τίποτε». Ξανά, με το νέο δημοσίευμα στο χέρι στην Ασφάλεια. «Αποκλείεται να πάρεις πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Προέκυψαν νέα στοιχεία, φυγάδευσες στο βουνό τρεις, βοήθησες οικονομικά το ΚΚΕ και πολλά άλλα».
«Μα τι λέτε, το σπίτι μας είναι κολλητά με την ασφάλεια (τότε στεγάζονταν ασφάλεια δίπλα μας σε ένα νεοκλασικό στη γωνία Λεωφόρου Στρατού & Κυβερνίδου) αν είναι δυνατόν να έκαμνα κάτι τέτοιο κάτω από τη μύτη σας, έχω γυναίκα και τρία παιδιά (η μικρή μου αδελφή δεν είχε γεννηθεί ακόμη) που πεινάνε κι εγώ θα έδινα συνδρομή σε κόμμα;»
Τελικά πιστοποιητικό γιοκ, μείναμε εδώ, αγωνίζονταν μέρα νύχτα πατέρας να μας συντηρήσει και άφησε για πάντα τον σκληρό αυτόν κόσμο το 1962 νεότατος σε ηλικία 52 ετών.

Ο πατέρας την μετά Αλβανία και γερμανική κατοχή εποχή (२)

2011-10-31T19:20:00.002+02:00

Αλβανία 1940, γράμματα του πατέρα από το μέτωπο (1)

2011-10-27T14:32:00.002+03:00

Αλβανία 1940, γράμματα του πατέρα από το μέτωπο (2)

2011-10-27T14:19:00.006+03:00

(Από το φυλλάδιο "Μνήμες αντικειμένων", που εξέδωσε το Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού Θεσσαλονίκης, με την ευκαιρία του εορτασμού "Διεθνής Ημέρα Μουσείων-Μουσεία & Μνήμη", 15-22.05.2011)

26.10.1912-26.10.2011, ενενήντα εννέα χρόνια ελεύθερης Θεσσαλονίκης

2011-10-25T23:26:00.004+03:00

("Χείρ Αγίου σκέπει την πόλη", τέμπερα, 48Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 766)

Κι όμως υπάρχει ελπίδα....

2011-10-23T22:47:00.004+03:00

(Έργο του 14χρονου εγγονού μου: Τέμπερα, 29Χ38 εκ., 2011)

...μέσα σ' αυτήν την ισοπέδωση των πάντων και τη μαυρίλα, κάποια νέα παιδιά τιμούν το σύμβολο της πατρίδας.

Μπράβο Παναγιωτάκη και χρόνια πολλά για τα αυριανά σου γενέθλια. Να είσαι γερός, δυνατός , πάντα μπροστάρης στη ζωή με τη σημαία ψηλά, όπως τη σηκώνεις στις σχολικές παρελάσεις.

Who is who?

2011-10-14T10:41:00.004+03:00

Ποιος είναι ο εικονιζόμενος ζωγράφος;

(Ίσως σας βοηθήσει έργο του που έχω αναρτήσει πιο κάτω)

Έργο του πιο πάνω εικονιζόμενου ζωγράφου

2011-10-14T10:37:00.001+03:00

Από τον ελαιώνα του μπαλκονιού μου

2011-10-08T21:02:00.002+03:00

Θά'χουμε καλή σοδειά φέτος.

Νύμφες...

2011-09-26T14:17:00.004+03:00

(Τέμπερα, 31Χ42 εκ, 2000)

Το Σάββατο που μας πέρασε έκανα στη Χαλκιδική το καλύτερο μπάνιο που είχα να κάνω εδώ και χρόνια. Λάδι θάλασσα, ίδια θερμοκρασία μέσα-έξω, ερημιά και ηρεμία. Δεν συνάντησα καμιά νύμφη, όπως πριν δέκα χρόνια, που την αποθανάτισα ζωγραφικά. Με συντρόφευσε η νόμιμη και μόνιμη νύμφη, η Ελένη μου καλέ, που είχε και τα γενέθλιά της χθες. Χρόνια της πολλά.

Δημοσίευμα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ" 21.09.2011, για την έκθεση στο "ΔΙΠΟΛΟ", "Σκηνές με ανθρώπους στην Παραλία Θεσσαλονίκης"...

2011-09-21T14:08:00.004+03:00

της Ελένης Μπίστικα. Την ευχαριστούμε.

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής στο "ΔΙΠΟΛΟ"

2011-09-13T14:10:00.001+03:00

Κάποτε ήταν γιορτή. Tώρα;

2011-09-11T11:41:00.003+03:00

Ως πότε κάθε Σεπτέμβρη θα ρημάζουν την αγαπημένη μας πόλη;

"Από την Άφησσο Πηλίου", καλοκαίρι 1977

2011-09-07T21:41:00.004+03:00

(Μολύβι επί τόπου: 1977, Τέμπερα στο εργαστήριο: 1978, 34.5Χ25 εκ. το καθένα)

Σ'αυτό το υπέροχο μέρος περάσαμε τρία Πάσχα και ένα καλοκαίρι, με μεγάλη και καλή παρέα, δέκα παιδιά και είκοσι μεγάλοι. Πηγαίναμε όχι με ΙΧ αλλά με πούλμαν που νοικιάζαμε.

Καψόχωρα Χαλκιδικής, καλοκαίρι 1976

2011-08-29T14:51:00.002+03:00

(Μολύβι επί τόπου: 1976, τέμπερα στο εργαστήριο: 1999, σε ίδιες διαστάσεις: 23Χ33 εκ.)

Καψόχωρα Χαλκιδικής, καλοκαίρι 1976

2011-08-29T13:21:00.002+03:00

(Μολύβι επί τόπου: 1976, τέμπερα στο εργαστήριο: 1999, διαστάσεις ίδιες: 23Χ33 εκ.)

Καψόχωρα Χαλκιδικής, καλοκαίρι 1976

2011-08-29T08:37:00.003+03:00

(Μολύβι επί τόπου: 1976, τέμπερα στο εργαστήριο: 1999, σε ίδιες διαστάσεις: 23Χ33,5 εκ.)

Καψόχωρα Χαλκιδικής, καλοκαίρι 1976

2011-08-28T12:28:00.003+03:00

(Μολύβι επί τόπου: 1976, τέμπερα στο εργαστήριο: 1999, σε ίδιες διαστάσεις -22,5Χ33 εκ.-)

Καψόχωρα Χαλκιδικής, καλοκαίρι 1976...

2011-08-27T10:29:00.004+03:00

...εκεί πρωτοάρχισα να ζωγραφίζω!

Επί τόπου μολύβι και μετά, στο εργαστήριο, τέμπερα.

(Μολύβι: 1976, τέμπερα: 1999, σε ίδιες διαστάσεις 23Χ33 εκ.)

"Villa Gisele"...

2011-08-22T21:48:00.004+03:00

...το μικρό μας καταφύγιο (διαμερισματάκι 55 τ.μ., πάνω στη θάλασσα) στην Παραλία Διονυσίου Χαλκιδικής. Από το πίσω μπαλκονάκι του αγναντεύουμε το απέραντο γαλάζιο του Θερμαϊκού.

(Τέμπερα, 20Χ20 εκ., 1992)

Χαλκιδική δεν είναι μόνο θάλασσα αλλά και βουνό

2011-08-17T20:00:00.001+03:00

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι σε όλους

2011-08-11T11:38:00.002+03:00

("Αγάπες του καλοκαιριού", τέμπερα, 29Χ39 εκ., 2006, Κωδ. 446)

Πάμε καλύτερα

2011-07-31T11:02:00.001+03:00

"Το Χαμόγελο του παιδιού (4)", τέμπερα, 28Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 793

Παραμένουμε εντός των τειχών...

2011-07-16T09:08:00.003+03:00

...λόγω προβλήματος υγείας του μικρού. Ευτυχώς υπάρχει η ζωγραφική.

("Άνθη-7", τέμπερα, 28Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 788)

Περαστικά

2011-07-02T11:18:00.003+03:00

-Στον φίλο μου τον Τόλη, που πρόσφατα πέρασε μια σοβαρή δοκιμασία με την υγεία του. Για περαστικά, του αφιέρωσα την πιο πάνω ζωγραφιά, που ήδη είναι αναρτημένη στο blog του (http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/)

-Στον 14χρονο εγγονό μου που το χρόνιο νόσημά του έκανε υποτροπή και ήδη βρίσκεται στο στάδιο της ανάρρωσης.

Να είσθε όλοι καλά και να περάσετε ένα όμορφο καλοκαίρι. Εμείς θα δούμε και θα πράξουμε ανάλογα.

("Άνθη-8", τέμπερα, 28Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 789)

Αναγόρευση σε επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Φιλολογίας ΑΠΘ του λογοτέχνη, κριτικού, βιβλιογράφου και εκδότη Ντίνου Χριστιανόπουλου

2011-06-06T10:25:00.004+03:00

(Δημοσίευμα της Ελένης Μπίστικα στην "Καθημερινή" της Κυριακής 05.06.2011)

Επετειακή εκδήλωση στο Μουσείο Νάσιουτζικ για τα 125 χρόνια του Κολλεγίου Ανατόλια (1)

2011-05-31T13:28:00.003+03:00

Η εκδήλωση θα γίνει το Σάββατο 4 Ιουνίου 2011, ώρα 19:30 στα Μετέωρα του Μουσείου Νάσιουτζικ.

(Δείτε στις πιο κάτω τρεις αναρτήσεις τα ονόματα των αποφοίτων καλλιτεχνών που συμμετέχουν, καθώς και τη δική μου συμμετοχή στην εικαστική εκδήλωση)

Επετειακή εκδήλωση στο Μουσείο Νάσιουτζικ για τα 125 χρόνια του Κολλεγίου Ανατόλια (2)

2011-05-31T13:24:00.004+03:00

Απόφοιτοι Καλλιτέχνες που συμμετέχουν (δίπλα στο όνομα, το έτος αποφοίτησης)

Επετειακή εκδήλωση στο Μουσείο Νάσιουτζικ για τα 125 χρόνια του Κολλεγίου Ανατόλια (3)

2011-05-31T13:12:00.005+03:00

Η πρώτη συμμετοχή μου:

Τίτλος: "Ανοιξη στο Ανατόλια", τέμπερα, 27Χ38 εκ., 2009, Κωδ. 679

Επετειακή εκδήλωση στο Μουσείο Νάσιουτζικ για τα 125 χρόνια του Κολλεγίου Ανατόλια (4)

2011-05-31T13:03:00.004+03:00

Η δεύτερη συμμετοχή μου:

Τίτλος: "Anatolia forever...", τέμπερα 28Χ38 εκ., 2009, Κωδ. 678

Ρωμαϊκή Αγορά Θεσσαλονίκης

2011-05-25T18:06:00.004+03:00

Μέρα Μάρτη λιόχαρη, ξεκινάμε με την Ελένη για βόλτα στην Πάνω Πόλη. Έχουμε βάλει στην πάντα τα ταξί και με μια μηνιαία κάρτα πολλαπλών διαδρομών των 15 ευρώ (υπερήλικες γαρ), κινούμαστε με λεωφορεία. Το Νο. 5 από στάση Ευζώνων της γειτονιάς μας, τέρμα στην Πλατεία Ελευθερίας στο κέντρο, και από κει με το Νο. 23 στη Μονή Βλατάδων. Μετά με ποδαράτο δρομολόγιο, λόγω κατηφόρας, στον Όσιο Δαβίδ, στον Προφήτη Ηλία και στον Άγιο Δημήτριο. Ίσια κάτω η Πλατεία Δικαστηρίων, όπου η Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά, ιστορικό ανακάλυψης της οποίας διαβάζετε παρακάτω. Εκείνο που δεν αναφέρεται στο ιστορικό είναι τα εξής σημαντικά: Όταν άρχισαν οι εκσκαφές για θεμελίωση εκεί του Δικαστικού Μεγάρου, ήρθαν στην επιφάνεια αρχαιλογικά ευρήματα. Επενέβη τότε ο αείμνηστος αρχαιολόγος Φώτης Πέτσας και επέμενε να σταματήσει η κατασκευή, διότι στον χώρο αυτόν, σύμφωνα με έρευνές του, βρίσκονταν η Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω στην επιμονή Πολιτείας και κατασκευαστών "ανήκουστο για δυο παλιομάρμαρα να ματαιώσουμε το έργο". Ο Πέτσας όμως δεν το βάζει κάτω. Νύχτα με συνεργείο του πάει και αναστηλώνει τον κίονα που βλέπετε στις φωτογραφίες και τους φέρνει όλους προ τετελεσμένου γεγονότος. Πρόβλημα όμως η συνέχιση των ανασκαφών από έλλειψη χρημάτων. Σαν από μηχανής Θεός όμως ήρθαν εισφορές Κυπρίων (Φοίβο ακούς;) και ιδιαίτερα ενός Κυπρίου ονόματι "Λεβέντης", με μεγάλη συνεισφορά του οποίου ήρθε στο φώς το Ωδείο της Αγοράς.

Σημαντικό μνημείο φίλοι μου, αξίζει τον κόπο να το επισκευθείτε όποτε βρεθείτε στη Θεσσαλονίκη.

============================================================================

Ιστορικό

Η Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης, άρχισε να κατασκευάζεται στα τέλη του 2ου μ.Χ. αιώνα και μέχρι τον 5ο αιώνα λειτούργησε ως το διοικητικό κέντρο της πόλης. Αποκαλύφθηκε σε ανασκαφές το 1962, ενώ οι εργασίες ανάδειξης ξεκίνησαν το 1989. Στο Μουσείο εκτίθενται ευρήματα από τις ανασκαφές του χώρου, τα οποία παρουσιάζουν την ιστορία της Αγοράς, σε συνδυασμό με τη διαχρονική πορεία της πόλης.

============================================================================

Χρόνια μας Πολλά!!!

2011-05-20T18:06:00.004+03:00

Η εικόνα:

-Ξύλινη φορητή, 1966, διαστάσεων 29.5Χ24 εκ.

-Χειρ Αγιορείτη αγιογράφου Σκήτης Αγίας Άννης

-Δώρο ιερό και ανεκτίμητο της μητέρας μου Ευδοξίας για την κοινή με τη γυναίκα μου γιορτή μας 21.05.1966

Θέατρο Σκιών, "Η παράσταση αρχίζει-2"

2011-05-17T14:23:00.003+03:00

(Τέμπερα, 28Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 761)

Αφιερωμένο στη Γιάννα,

για να είμαι σίγουρος ότι θα προσγειώσει τον αεροπόρο Καραγκιόζη με ασφάλεια !!!

Διεθνής Ημέρα Μουσείων

2011-05-13T21:50:00.003+03:00

(Δημοσίευμα Κυριακάτικης "Καθημερινής" 08.05.2011)

Φωτογραφία από την ομαδική έκθεση στο "ΔΙΠΟΛΟ"

2011-05-13T21:43:00.005+03:00

Με τον ζωγράφο και λογοτέχνη Βασίλη Ιωαννίδη, ιδιοκτήτη και ψυχή του "ΔΙΠΟΛΟΥ"

Πίσω διακρίνονται μερικοί πίνακες του Βασίλη (αριστερά) και δικοί μου (δεξιά)

Νέα ομαδική έκθεση ζωγραφικής στο "ΔΙΠΟΛΟ", με θέμα "Αρχιτεκτονικά, βιομηχανικά κτίσματα και μνημεία της Θεσσαλονίκης"

2011-05-08T14:23:00.003+03:00

(Εγκαίνια Πέμπτη 12 Μαϊου 2011, από τις 7 μ.μ. ως τις 10:30'. Ώρες λειτουργίας: Πρωί: Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 11:30' π.μ. - 1:30' μ.μ. Απόγευμα: Πέμπτη, Παρασκευή 6.30' - 8:30' μ.μ.)

"Απογευματινό τζόκινγκ στη Νέα Παραλία"

2011-05-02T20:46:00.003+03:00

(Τέμπερα, 28Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 772)

Ας ρίξουμε τα περιττά κιλά Πάσχα και Πρωτομαγιάς με τζόκινγκ στη Νέα Παραλία. Τόλη είσαι έτοιμος; Γελώ προκαταβολικά με την απάντησή σου.

Καλή Πρωτομαγιά

2011-04-29T12:28:00.002+03:00

("Ανοιξιάτικο τοπίο από την Παραλία Διονυσίου", τέμπερα, 18Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 775)

Δημοσίευμα Πασχαλιάτικης "Καθημερινής", 23-24.04.2011

2011-04-25T18:23:00.002+03:00

(Της Ελένης Μπίστικα)

Πασχαλινές ευχές αγάπης

2011-04-18T12:39:00.004+03:00

***Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα***

===================================================================

Ταυτότητα έργων:

(1)

"Αυγό με υπογραφή", τέμπερα πάνω σε γύψινο αυγό, Υ15ΧΔ12.5 εκ., 2005

(2)

"Τοπιογραφία Θεσσαλονίκης-6, ανοιξιάτικο οδοιπορικό στην Πάνω Πόλη και στο ιστορικό κέντρο,

τέμπερα, 38Χ48 εκ., 2011, Κωδ. 773

===========================================================================

Αφιερωμένα και τα δύο σε όλους τους αγαπητούς φίλους του διαδικτύου

"Λαϊκός ακροβάτης στην πλατεία Λευκού Πύργου (ανάμνηση)"

2011-04-14T11:02:00.003+03:00

(Τέμπερα, 38Χ28 εκ., 2011, Κωδ. 771)

"Ο τελευταίος υπαίθριος φωτογράφος στην πλατεία Λευκού Πύργου (ανάμνηση)"

2011-04-10T20:12:00.005+03:00

(Τέμπερα, 38Χ28 εκ., 2011, Κωδ. 770)

Τοπιογραφία Θεσσαλονίκης-2, "Οδοιπορικό στο ιστορικό κέντρο"

2011-04-03T18:15:00.002+03:00

(Τέμπερα, 38Χ48 εκ., 2011, Κωδ. 765)

Τοπιογραφία Θεσσαλονίκης-5, "Ουράνιες Πύλες"

2011-03-27T18:51:00.003+03:00

(Τέμπερα, 38Χ48 εκ., 2011, Κωδ. 768)

Τοπιογραφία Θεσσαλονίκης-4, "Εαρινό οδοιπορικό"

2011-03-21T09:44:00.003+02:00

(Τέμπερα, 38Χ48 εκ., 2011, Κωδ. 767)

Καλή Άνοιξη σε όλους (έστω και με βροχή, αλλά που θα πάει)

Τοπιογραφία Θεσσαλονίκης-3, "Χειρ Αγίου σκέπει την Πόλη"

2011-03-13T20:20:00.002+02:00

Τέμπερα 48Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 766

(Ένδεκα ζωγραφιές της περιόδου 1996-97, ενταγμένες ενιαία σε νέα σύνθεση)

Ομαδική έκθεση ζωγραφικής στο "ΔΙΠΟΛΟ", 10-26.03.2011

2011-03-09T10:07:00.004+02:00

(Ζωγραφιά από την οδό Καυτανζόγλου, όπου μένω. Αριστερά το Γ. 'Σ. Στρατού, στο βάθος το πανεπιστήμιο, το Καυτανζόγλειο στάδιο και το περιαστικό δάσος των Χιλίων Δέντρων (Σέϊχ-Σου=Νερό του Σεϊχη)

"Τοπιογραφία Θεσσαλονίκης-1"

2011-02-27T11:06:00.003+02:00

(Τέμπερα, 38Χ48 εκ., 2011, Κωδ. 763)

Ξενάγηση (από αριστερά προς τα δεξιά):

-Επάνω σειρά: (1) Το Ηρώον του Γ'Σ.Στρατού, (2) Από τη Νέα Παραλία-Άγαλμα Μεγ. Αλεξάνδρου, (3) Πλατεία Συντριβανίου (Το συντριβάνι)

-Μεσαία σειρά: (4) Ο Πύργος Τριγωνίου (Πάνω Πόλη), (5) Ο Λευκός Πύργος, (6) Η Ροτόντα

-Κάτω σειρά: (7) Η εκκλησία Αγίας Σοφίας, (8) Η Διεθνής Έκθεση, (9) Από τη Μονή Βλατάδων (το καθολικό)

Σημείωση: Τα (1), (2), (3), (5), (6), (7) και (8) βρίσκονται σε ακτίνα 100-800 μέτρων από το σπίτι μου.

Γέφυρα με Θεσσαλονίκη: "Οι θεμελιωτές της ποίησης στη Θεσσαλονίκη"

2011-02-22T12:54:00.004+02:00

Της Ελένης Μπίστικα στην "Καθημερινή" της Κυριακής 20.02.2011

Θέατρο Σκιών (Η παράσταση αρχίζει-1)

2011-02-14T12:59:00.005+02:00

(Τέμπερα 28Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 760)

Αφιερώνεται στην Όλγα (50FM), την πιο παλιά διαδικτυακή μου φίλη.

Φίλοι μου, πριν λίγες μέρες ολοκληρώθηκε η σειρά "Θέατρο Σκιών", γύρω στις 40 ζωγραφιές, που ξεκίνησε αρχές του προηγούμενου χρόνου. Θα τις αναρτώ σταδιακά, κάθε εβδομάδα, και κάθε ανάρτηση θα την αφιερώνω σε κάποιον από τους διαδικτυακούς φίλους που παρακολουθούν το ιστολόγιό μου. Μαζί με τις ζωγραφιές που έκανα τα προηγούμενα χρόνια με ίδιο θέμα, ο συνολικός αριθμός τους είναι γύρω στις ογδόντα. Δεν ξέρω πότε και αν τελικά εκτεθούν. Προς το παρόν υπάρχει μεγάλη νηνεμία σε όλες τις αίθουσες τέχνης πανελλαδικά. Αλλά τι με νοιάζει, εγώ γουστάρω να προχωρώ και να εκφράζομαι ζωγραφικά, μέσα σ'αυτόν τον καθημερινό κυκεώνα που μας τυλίγει και προσπαθούν να μας εξουθενώσουν όλα τα ΜΜΕ, από τα οποία απέχω συνειδητά.

Αρχίζω τώρα μια νέα σειρά με τίτλο "Τοπιογραφία Θεσσαλονίκης", ζωγραφιές σε μεγάλη, για τα δεδομένα της τέμπερας, διάσταση (50Χ40 εκ.), η οποία θα με απορροφά για πολλές ώρες πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Για τον λόγο αυτό ας με συγχωρήσουν οι διαδικτυακοί μου φίλοι που δεν θα μπορώ να μπαίνω πολύ συχνά στα ωραία και ενδιαφέροντα ιστολόγιά τους, όπως έκαμνα μέχρι τώρα. Ευχαριστώ.

Ύστερο "αντίο" από τη γενέθλια πόλη Θεσσαλονίκη, στον ποιητή Τάκη Βαρβιτσιώτη

2011-02-07T12:22:00.003+02:00

(Της Ελένης Μπίστικα στην "Καθημερινή" της Κυριακής 06.02.2011)

Μια ζωή κατοχή. Γιατί;

2011-01-31T10:54:00.005+02:00

"Κι αν φύγανε οι Γερμανοί ήρθαν οι Αμερικανοί, καινούργια πάλι κατοχή", τραγουδούσε πριν χρόνια ο αξέχαστος Πάνος Τζαβέλλας στο αντάρτικο λημέρι του. Τώρα θα το άλλαζε "Κι αν φύγανε οι Αμερικανοί ήρθε το Δέλτα Ταφ Νι, καινούργια πάλι κατοχή" (χάριν ρίμας άλλαξα τη σειρά των αρχικών).

Φταίνε μόνο οι ξένοι; Εμείς;

Φωτογραφία ντοκουμέντο

2011-01-24T21:44:00.004+02:00

Πολλά καλοκαιρινά μεσημέρια, τέλος δεκαετίας '40 αρχές '50, γείτονας φωτορεπόρτερ έβρισκε τον τρόπο να ηρεμεί την τσακαλοπαρέα μας για να μην ενοχλεί με φωνές τη γειτονιά. Άνοιγε το καγκελόφρακτο παραθύρι του δωματίου που νοίκιαζε και μας έδινε ένα μάτσο φωτογραφίες από τα φωτορεπορτάζ που κατά καιρούς έκαμνε. Κουρνιάζαμε τότε σε μια σκιερή γωνιά, τις απλώναμε τη μια δίπλα στην άλλη και προσπαθούσαμε να δούμε γεγονότα και να αναγνωρίσουμε πρόσωπα, πολιτικούς, ηθοποιούς, ποδοσφαιριστές και άλλα. Βλέπετε δεν υπήρχε τότε ο καταιγισμός εικόνας της σημερινής τηλεόρασης και οι φωτογραφίες ήταν ο μόνος τρόπος ζωντανής ενημέρωσης, όσες βέβαια από αυτές δημοσιεύονταν στις λίγες εφημερίδες. Από τις πολλές φωτογραφίες που μας έδωσε ο καλός φωτορεπόρτερ, η μόνη που υπάρχει σήμερα στα χέρια μου είναι αυτή που ανάρτησα. Παρ΄όλο που βίωσα εκείνη την εποχή, αναγνωρίζω σήμερα μόνο τέσσερα από τα πρόσωπα που εικονίζονται. Εσείς, πολύ νεώτεροι από μένα βέβαια, δεν ξέρω αν θα αναγνωρίσετε κάποιο. Περιμένω να ακούσω.

Χρηστικά ζωγραφικά αντικείμενα

2011-01-18T22:13:00.005+02:00

Πριν καιρό είδα στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών μια θαυμάσια έκθεση ενός μεγάλου ζωγράφου των αρχών του περασμένου αιώνα. Εκτός από τους πολύ ενδιαφέροντες πίνακες, υπήρχαν εκτεθειμένα διάφορα χρηστικά αντικείμενα του ζωγράφου όπως πινέλα, σωληνάρια με χρώματα, μολύβια, χαρτιά και πανιά όπου σκούπιζε τα πινέλα του και πολλά άλλα. Οι πίνακες βέβαια ήταν γνήσιοι αφού έφεραν την υπογραφή του. Τώρα, κατά πόσον τα χρηστικά αντικείμενα ήταν του ζωγράφου αβέβαιο.

Λοιπόν, για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία, όταν μετά από καμιά εκατοσταριά χρόνια θα ψάχνουν τα δικά μου χρηστικά ζωγραφικά αντικείμενα, στέλνω μερικά στην αιωνιότητα του internet από τώρα. Χα, χα, χα.......

"Μούσαις χάρισι θύε"

2011-01-12T10:17:00.004+02:00

Μεγάλη ευχαριστήρια αγκαλιά μιας Μούσας μου, προς όλους τους διαδικτυακούς φίλους, που για δύο χρόνια τώρα αγκαλιάζουν κι εκείνοι με αγάπη αυτό το ιστολόγιο.

Συνεχίζουμε μαζί, δένουμε περισσότερο τις φιλίες μας και δημιουργούμε νέες.

(Ο πίνακας: "Κορίτσι με χρωματιστές κάλτσες", Τέμπερα, 48Χ38 εκ., 2010, Κωδ.719)

Θέατρο Σκιών (Μεταμορφώσεις 10, 11, 12)

2011-01-08T18:43:00.004+02:00

(Τρεις τέμπερες, 38Χ18 εκ. κάθε μία, 2010, Κωδ. 745, 746, 747)

Αφιερώνονται στην Evelina, που με το ιστολόγιό της ταξίδεψε κι εκείνη στις μπλογκογειτονιές το Χριστουγεννιάτικο διηγηματάκι μου, αλλά ανέβασε και στο Youtube ένα ωραίο βιντεάκι με έργα μου (μπορείτε να το δείτε πληκτρολογώντας dinosart στο Υoutube).

Ευχαριστώ Εβελίνα.

"Global reach-Local touch"

2011-01-03T14:07:00.004+02:00

Όχι, δεν είναι το νεό διαφημιστικό σλόγκαν του Internet, αν και θα του πήγαινε γάντι. Είναι το λογότυπο μιας μεγάλης Ναυτιλιακής Εταιρείας, που διακινεί εμπορευματοκιβώτια (containers) προς/από όλον τον κόσμο. Το διάβασα σε ευχετήριο ημερολόγιο που μου έστειλε αγαπητή φίλη από τον Πειραιά, στέλεχος της εταιρείας.

Όμως, εκτός από κοντεϊναρτζίδικα (έτσι τα λένε στη γλώσσα του λιμανιού τα πλοία που μεταφέρουν κοντέϊνερς), τις θάλασσες διασχίζουν και κρουαζιερόπλοια. Με ένα από αυτά, το "Ariadne Palace" της Minoan Lines, ταξιδεύει μαζί του σε μόνιμη βάση η πιο πάνω ζωγραφιά μου (τίτλος της "Από την Καψόχωρα Χαλκιδικής", 1999, διαστάσεων 3.5Χ1.5 μέτρα), που είναι αναρτημένη σε καθιστικό του πλοίου, προϊδεάζοντας τους τουρίστες για τις ομορφιές που θα συναντήσουν στην πατρίδα μας.

Ο Παναγιωτάκης...

2010-12-29T18:48:00.004+02:00

...και οι συμμαθητές του στα Εκπαιδευτήρια Βασιλειάδη σας εύχονται

***ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ***

(Φωτογραφίες από τη μικρή αναδρομική μου έκθεση στον χώρο των Εκπαιδευτηρίων και την κουβεντούλα μας με τους μαθητές του Γυμνασίου)

"Θέατρο Σκιών (Μεταμορφώσεις 7,8,9)"

2010-12-26T17:59:00.004+02:00

Τέμπερες 3Χ(38Χ18 εκ.) Κωδ. 742, 743, 744

Αφιέρωμα γιορτινό στη Margo, που πρώτη με το ιστολόγιό της ταξίδεψε το Χριστουγεννιάτικο διηγηματάκι μου στις μπλογκογειτονιές.