Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Παράπλευρες περιπέτειες λόγω αποχής του πατέρα από τις εκλογές της 31.03.1946



-Ιούλιος 1957

Καλούμαι για πρόσληψη στην Τράπεζα ως πρώτος επιτυχών σε διαγωνισμό.

Με χίλια ζόρια και παρακάλια η Εθνική Ασφάλεια πείσθηκε να δώσει πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων σε γιο ενός που δεν ψήφισε στις εκλογές του 1946


-12.10.1959

Κατατάσσομαι στο ΚΕΝ Κορίνθου για να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία.

Την περιπέτεια περιγράφω στο μικρό μου πεζό που ακολουθεί:


***

Alpha Στρατιώτης
Το τρένο έφθασε στην Κατερίνη νωρίς το πρωί. Από ώρα με τους γυλιούς στην πλάτη στριμωχνόμασταν στον προθάλαμο του βαγονιού και με το που σταμάτησε αρχίσαμε να κατεβαίνουμε. Γενάρης του ’60, ανήμερα του Αη-Γιάννη, ψιλόβροχο και υγρασία που περόνιαζαν τα κόκαλα, παρά τη χοντρή χειμερινή στολή και τη χλαίνη.
Ένας μονιμάς λοχίας, με πέτσινο πάνω από το χιτώνιο, μας παρέλαβε. «Δεκατρείς, γρουσούζικος αριθμός», ήταν η μόνη κουβέντα που άρθρωσε. Το REO διέσχισε την πλατεία, σκέτο λασποχώρι, με ελάχιστους να κυκλοφορούν και να τραβιούνται, μη και λερωθούν από τα νερά που πετούσε στο πέρασμά του το στρατιωτικό όχημα. Μετά μπήκε σε μια χωμάτινη ευθεία ανάμεσα σε χωράφια, έστριψε δεξιά και ανηφόρησε, μέχρι που φάνηκε μια πύλη. «Επιλαρχία Καταστροφέων Αρμάτων», δέσποζε πάνω η επιγραφή με δυο κακοζωγραφισμένα άρματα στις άκρες. Ο Αλφαμίτης (Ασφάλεια Μονάδας) σήκωσε την μπάρα και κουνώντας το χέρι έδωσε το «ελευθέρας» στο αυτοκίνητο, που πέρασε χωρίς να κόψει, ενώ εκείνος ξοπίσω προσπαθούσε να δει τις νεόφερτες φάτσες. Γύρω το περιβάλλον άγριο, τρία μακρινάρια λαμαρινοσκέπαστα ξύλινα παραπήγματα, κολλητά τους σχεδόν ένα νεκροταφείο και απέναντι, σε ένα ισοπεδωμένο ύψωμα, αραδιασμένα άρματα και άλλα στρατιωτικά οχήματα
Χωρίς μιλιά κατεβήκαμε από το φορτηγό μπροστά σε ένα άλλο μικρότερο παράπηγμα με επιγραφή «Διοικητήριο». «Αλέκο, στους έφερα», φώναξε δυνατά ο μονιμάς και έφυγε, μαζί και η παγωμάρα που μας είχε μεταδώσει. Ξεσκούφωτο εμφανίστηκε στην πόρτα ένα καλόβολο στην όψη παλικάρι, χωρίς διακριτικά βαθμοφόρου. «Καλώς τους. Από πού έρχεστε;» «Aπό το ΚΕΤ», απαντήσαμε. «Αφήστε τα προσωπικά σας είδη και μπείτε ο ένας δίπλα στον άλλο, για να παρουσιαστείτε στον κ. Διοικητή. Χαιρετάτε, λέτε στρατιώτης τάδε, ειδικότητα, λαμβάνω την τιμή να παρουσιαστώ και να σας αναφέρω κ. Διοικητά ότι μετετέθην εκ του ΚΕΤ εις την Επιλαρχίαν Καταστροφέων Αρμάτων, διατάξτε». Επειδή ο κ. Διοικητής αργούσε, ο Αλέκος έπιασε μαζί μας κουβέντα «ποιοι από σας έχουν ειδικότητα γραφέα;». Είμαστε δύο. Μας πήρε μέσα «χρειαζόμαστε έναν για το Υπασπιστήριο και έναν για την Τεχνική Διαχείριση. Που εργαζόσασταν ως πολίτες;» «Σε τράπεζα», του είπα, «για τρία χρόνια». Ο άλλος σε μια εμπορική εταιρεία. «Εσένα, τραπεζικέ, θα σε κρατήσουμε μάλλον στο Υπασπιστήριο και εσένα θα σε βάλουμε στην Τεχνική Διαχείριση», είπε στον άλλο, «με την προϋπόθεση βέβαια ότι τα χαρτιά σας που θα έρθουν θα είναι εντάξει». Κατάλαβα τι εννοούσε παρά την παράλειψη της λέξης «εθνικώς» πριν την «εντάξει».
Όταν καταταχθήκαμε στο Κέντρο Νεοσυλλέκτων Κορίνθου ως υποψήφιοι έφεδροι αξιωματικοί, Υ.Ε.Α. μας έλεγαν, η αγωνία μας ήταν να περάσουμε με επιτυχία δοκιμασίες σωματικές και πνευματικές, για να επιλεγούμε ως αξιωματικοί. Κανείς βέβαια δεν μπορούσε να φανταστεί τότε ότι όλα αυτά ήταν μια τυπική διαδικασία, διότι εκείνο που τελικά μετρούσε ήταν το «μπάρμπα στην Κορώνη» και το «εθνικώς εντάξει». Εννιά από μας ντυθήκαμε τελευταίοι, επειδή μας είχαν επιφορτίσει να βοηθούμε στην κατάταξη, ταξινομώντας τα έγγραφα του καθενός που είχαν σταλεί από Στρατολογία και αστυνομικές αρχές.
Κατά τη διαδικασία είχαμε συνεννοηθεί μεταξύ μας, μόλις πέσουν στα χέρια μας τα χαρτιά κάποιου από μας, να τα δώσουμε στον ενδιαφερόμενο να δει τι περιείχαν. Μου έφερε ένας συνάδελφος το χαρτί που είχε στείλει για μένα το παράρτημα Εθνικής Ασφάλειας του Β΄ Αστυνομικού Τμήματος Θεσσαλονίκης. Το πήρα στα χέρια. Ένα μεγάλο κόκκινο «Α» μέσα σε κύκλο δέσποζε πάνω από την επικεφαλίδα. Άρχισα βιαστικά να το διαβάζω και ένιωσα ικανοποίηση που με χαρακτήριζαν «έντιμο, ηθικό κλπ». Όμως στη συνέχεια, υπογραμμισμένη με κόκκινο, υπήρχε η σημείωση « ο πατήρ του Ιωάννης δεν εψήφισεν εις τας εκλογάς του 1946».
Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός και το άφησα στη στοίβα μαζί με τα άλλα χαρτιά που με αφορούσαν. Φτάνοντας προς το τέλος των δοκιμασιών, με την επιλογή να είναι προ θυρών, και βλέποντας την αλληλογραφία που έφτανε σε συναδέλφους με αποστολείς στρατηγούς, υπουργούς, βουλευτές, υποπτεύθηκα ότι ίσως να μην έφθανε το «έντιμος και ηθικός», ούτε οι σωματικές και πνευματικές ασκήσεις που μάλλον είχα περάσει με επιτυχία. Ψύλλοι μπήκαν στα αυτιά μου και όταν, σε συζητήσεις μεταξύ συναδέλφων, ένας επέμενε ότι οι μύωπες έπρεπε να ξεχάσουν ότι θα επιλεγούν ως αξιωματικοί.
Τότε θυμήθηκα τον πρώτο εξάδελφο του πατέρα, που ήταν υφυπουργός συγκοινωνιών στην κυβέρνηση της ΕΡΕ. Του στέλνω ένα σύντομο γράμμα παρακαλώντας τον να συνδράμει στην επιλογή μου. Καταχάρηκα, όταν σε λίγες μέρες πήρα στα χέρια μου ένα φάκελο που προέρχονταν από αυτόν. «Αγαπητέ μοι, παρακολουθώ το αίτημά σας και θα σας ενημερώσω συντόμως δια αισίαν έκβασιν».΄Ημουν βέβαιος ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Επειδή όμως αργούσε η «ενημέρωσις δια αισίαν έκβασιν», ξαναστέλνω δεύτερη επιστολή. Τυπικότατος ο κ. υφυπουργός μου απάντησε άμεσα: «Αγαπητέ μοι, μετέβην εις ΓΕΣ διά την υπόθεσίν σας, όμως επληροφορήθην ότι ανήκετε εις την κατηγορίαν «Α», δι’ ό και δεν δύναμαι να πράξω τι». Έπεσα από τα σύννεφα. Δεν μπορούσα να εξηγήσω τίποτε. Εφόσον ήμουν «Α» τι το κακό. Το τι σήμαινε «Α» μου εξήγησε ένας συνάδελφος, που ο πατέρας του βρισκόταν πρόσφυγας στο «Παραπέτασμα». «Φίλε Ντίνο, εγώ σίγουρα δεν πρόκειται να επιλεγώ, διότι ο πατέρας μου βρίσκεται έξω, αλλά ούτε και εσύ, διότι σε θεωρούν υπό υποψία αριστερό, επειδή ο πατέρας σου δεν ψήφισε στις εκλογές του 1946».
Από τότε, όποτε ακούω τη λέξη «Άλφα», όπως “Alpha Bank”, “Alpha Τηλεόραση” και τα παρόμοια, μου έρχεται στο νου αυτή η παλιά ιστορία του στρατού. Ο «A» που δεν ήταν άλφα-άλφα και χρειαζόταν επιτήρηση και Αλφαμίτη.

-Πρώτη δημοσίευση
«Η ΠΟΛΗ», τριμηνιαίο περιοδικό Δήμου Σταυρούπολης, 8ο τεύχος, Δεκέμβριος 2006
-Δεύτερη δημοσίευση
«ΠΑΝΔΩΡΑ», λογοτεχνικό περιοδικό, 21ο τεύχος, 11/2007-5/2008
-Τρίτη δημοσίευση:
«Λάμψεις και σκιές μνήμης»
(Συγκεντρωτική έκδοση, εκτός εμπορίου, επτά μικρών πεζών, Ιανουάριος 2010)



***

Επίλογος

Οκτώβριος 1961 πηγαίνω να πάρω το απολυτήριο από τη Μονάδα μου. "Βρε Παπασπύρου", μου λέει ο Ίλαρχος, "ήσουν πολύ καλός στρατιώτης, ούτε μιαν ώρα περιορισμό, όμως βλέπω ότι είσαι χαρακτηρισμένος ως αριστερός. Γιατί δεν μου ζήτησες να σε αποχαρακτηρίσω; Eν πάση περιπτώσει έχεις μια δεύτερη ευκαιρία για αποχαρακτηρισμό, βοήθησε στις εκλογές που έρχονται (εκλογές της 29।10।1961, που έμειναν στην ιστορία ως "εκλογές βίας και νοθείας") και το κόμμα μας που σίγουρα θα κερδίσει θα σε αποχαρακτηρήσει.

"Μου αρκεί κύριε Ίλαρχε το πολύ καλός στρατιώτης"



Παραμένω λοιπόν μέχρι και σήμερα χαρακτηρισμένος ως αριστερός. Αριστερός σκεπτόμενος σε μια εποχή, τη σημερινή, όπου οι λέξεις "αριστερός-κεντρώος-δεξιός" έχουν χάσει το νόημά τους.

ΑΝΑΠΝΕΩ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

10 σχόλια:

nameliart είπε...

Ντίνο, αν μου επιτρέπεις, θεωρώ ότι ένα μεγάλο μέρος από την ουσία της ωραίας σου αφήγησης συνοψίζεται στην άρνησή σου να «συνεργαστείς» μ’ αυτό το «Μου αρκεί κύριε Ίλαρχε το πολύ καλός στρατιώτης»!.. Οι υπόλοιπες ταμπέλες όλο και ισοπεδώνονται κάτω από αλλεπάλληλες στρώσεις πυκνού, επικοινωνιακού κουρνιαχτού…
Η φωτογραφία μου άρεσε πολύ!

Dinos-Art είπε...

Και ήταν μια περίοδος που ακόμη κυριαρχούσε ο χωροφύλακας στην καθημερινή μας ζωή.
Η φωτογραφία είναι αυτή που έβγαλα για το απολυτήριο σε ένα φωτογραφείο δίπλα στο σπίτι μας, που φυσικά δεν υπάρχει εδώ και χρόνια. Μού'φερες τώρα στο νου το γνωστό ποίημα "Ο Φωτογράφος" του Ντίνου Χριστιανόπουλου:

"Σ᾿ αὐτὴν ἐδῶ τὴ γειτονιὰ
"σ᾿ αὐτὰ ἐδῶ τὰ μέρη
"ὁ φωτογράφος θά ῾πρεπε
"νὰ ἤτανε ξεφτέρι
"νά ῾ταν τεχνίτης, μερακλὴς
"κι ἀπ᾿ ὀμορφιὰ νὰ ξέρει.........

Καλό βράδυ Μελίνα μου. Φιλιά.

ΓΙΑΝΝΑ είπε...

Αγαπητε Ντινο
αναφερεσαι σε μια εποχη πολυ σκοτεινη και γεματη παθη,που ειναι βαθεια χαραγμενη στη συνειδηση καθε σκεπτομενου και αληθινα δημοκρατη Ελληνα.Δυστυχως ολα αυτα εγιναν και μαζι πολλα αλλα, με αποτελεσμα αρκετοι ανθρωποι να χαρακτηριστουν και να υποφερουν για χρονια, με τροπο που εκανε την επιβιωση τους συχνα αφορητη.
Ο ξαδερφος της μητερας μου υπηρετουσε ως αξιωματικος στο ναυτικο στη διαρκεια του πολεμου και συμμετειχε στο κινημα που εγινε στην Αιγυπτο.Δεν μπορω να σου πω ποσα ατομα υπεφεραν μετα απο αυτο και για ποσα χρονια;.Τα αδερφια του δεν μπορουσαν να βρουν δουλεια,ολοι οι συγγενεις του ηταν "αριστεροι"και το ακουγα αυτο ακομα κι εγω οταν ημουνα παιδι χωρις να καταλαβαινω πολλα πραγματα.Φυσικα η καριερα του καταστραφηκε και ο ιδιος πηγε στην εξορια με αποτελεσμα να χασει και την υγεια του.
Υπαρχουν πολλες τετοιες ιστοριες που αμαυρωνουν την ιστορια αυτου του τοπου και εγω σαν ατομο δεν ειμαι καθολου περηφανη γιαυτο.
Αλλα δυστυχως ολα αυτα εχουν γινει και το μονο που μπορουμε να κανουμε τωρα εμεις, ειναι να μαθαινουμε απο τα λαθη μας και να μην επαναληφθουν ποτε τετοια φαινομενα.

Phivos Nicolaides είπε...

Αγαπητέ Ντίνο, Η ιστορία σου, είναι κομμάτι της ιστορίας αυτού του κακοπαθημένου τόπου, με χειρότερους εχθρούς του... εντός των τειχών... κι ας βαυκαλιζόμαστε με τόσες 'εθνικές εξάρσεις' και κενολογίες. Συνέχισε Ντίνο να είσαι σκεπτόμενος πολίτης και τα αριστερά-κεντρώα-δεξιά χάρισε τα στους άλλους!!!

nameliart είπε...

Ντίνο το θυμάμαι κι εγώ αυτό το ποίημα, το πρωτογνώρισα μελοποιημένο από τον Σταύρο Κουγιουμτζή.

Θυμάσαι τότε που μου έστειλες την Άφησσο και σου είχα πει ότι θα τη συμπεριλάβω στο blog μου, εκεί που έχω έργα (αφιερώσεις) και άλλων φίλων; Τελικά εδέησα να ασχοληθώ με μια μικρή ανακαίνιση της σελίδας μου και έχω μέσα και την ωραία σου Άφησσο. Ελπίζω να σου αρέσει όπως την έχω συμπεριλάβει. Σ' ευχαριστώ και πάλι πολύ!

Dinos-Art είπε...

Γιάννα μου, οι εμφύλιοι αφήνουν πληγές μεγάλες και στις δύο αντιμαχόμενες πλευρές. Είναι μια διαχρονική κατάρα για την Ελλάδα και και τους Έλληνες, που δυστυχώς δύσκολα μαθαίνουν από τα λάθη.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

Dinos-Art είπε...

"Πλεονάκις επολέμησάν με εκ νεότητός μου, και γαρ ουκ ηδυνήθησάν μου" (Ψαλμός Δαβίδ ΡΚΗ.128). Πόσο μάλλον σήμερα με συναγμένη τόση σοφία, στην αρχή της όγδοης δεκαετίας της ζωής μου, στα ασπρισμένα μου μαλλιά. Καλημέρα Φοίβο και καλή εβδομάδα.

Dinos-Art είπε...

Μελίνα μου, ευχαριστώ για την ανάρτηση στο blog σου της ζωγραφιάς μου από την αξέχαστη Άφησσο. Μνήμες από τρία Πάσχα και ένα καλοκαίρι.
Τον φωτογράφο πράγματι τον μελοποίησε ο Σταύρος Κουγιουμτζής, αλλά την πρώτη μελοποίηση την έκανε ο ίδιος ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος και ο Σταύρος ομολόγησε ότι ήταν καλύτερη από τη δική του. Λογόφεραν όμως οι δυο τους επειδή ο Σταύρος στη δική του μελοποίηση "έκοψε" την τέταρτη στροφή:

"Και για τ'απολυτήριο να έρχονται οι φαντάροι,
με μπερεδάκι και στολή, με λεβεντιά και χάρη,
κι αν είναι και μπατίρηδες, χαλάκι το εικοσάρι"

Γνώρισα από κοντά και τον Κουγιουμτζή και τη γυναίκα του την Αιμιλία, που και αυτή είχε πολύ ωραία φωνή. Βέβαια με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο γνωριζόμαστε εδώ και σαράντα χρόνια και η ζωγραφική μου πορεία ξεκίνησε από τη "Μικρή Πινακοθήκη Διαγώνιος", που προσωπικά και με κόπο διατηρούσε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Έκλεισε στα μέσα της δεκαετίας του '90, αλλά πολλοί φίλοι της ζωγράφοι και λογοτέχνες συγκεντρωνόμαστε κάθε δεύτερη Τρίτη του μήνα στο ιστορικό Ντορέ και τα λέμε. Σήμερα όμως δεν θα μαζευτούμε στο Ντορέ, αλλά σε ένα μπαράκι στην οδό Προξένου Κορομηλά, όπου ο φίλος μας Γιάννης Βανίδης (εξαιρετικός καλλιτέχνης φωτογράφος) λειτουργεί μια ατομική έκθεση φωτογραφίας. Μπορείς αν θέλεις να μπεις στο blog του (το αναφέρω στα "ιστολόγια που παρακολουθώ") για να δεις λεπτομέρειες. Καλή εβδομάδα. Φιλιά.

vasiliki είπε...

Το να είναι σκεπτόμενος κάποιος είναι κατάρα στην Ελλάδα. Εν αγνοία σου πάντα σου βάζουν ταμπέλες απλά γιατί δεν το αντέχουν.Εγώ ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί πρέπει σώνει και καλά να ανήκει κάποιος κάπου κομματικά.Αυτά και άλλα πολλά μας φέρανε εδώ που είμαστε και δυστυχώς δεν πρόκειται να αλλάξει η νοοτροπία αυτή.
Στην εποχή που αναφέρεις χρειαζότανε πολύ θάρρος για να είσαι αυτό που πιστεύεις.
Καλό βράδυ -φιλιά

Dinos-Art είπε...

Βασιλική, στα χρόνια της νιότης μου ήμουν έτσι ίσως από ένστικτο. Αργότερα με τη σοφία που σύναζα καθ'οδόν, καταστάλαξα σε ένα είδος αναρχικού, με την ουσιώδη έννοια.
Καλό βράδυ, φιλιά.