Ο μαύρος καπνός.....

...δυστυχώς συνεχίζεται. Ας ευχηθούμε να μην παγιωθεί. Εμείς, οι παλιοί, ξέρουμε πολύ καλά τότε τι θα συμβεί, επειδή το ζήσαμε.

(Τέμπερα, 20.5Χ13.5 εκ., 2003)

Σημερινό δημοσίευμα της Ελένης Μπίστικα στην "Καθημερινή"

Συμφωνία ή ρήξη;

Εγώ πάντως τα κρατάω καλού κακού.

"ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚέΩΝ ΠόΛΙΣ", τεύχος 52, Ιούνιος 2015

Ευχαριστώ πολύ τον Διευθυντή του περιοδικού, αγαπητό φίλο Κώστα Μπλιάτκα, για την παρουσία μου στο τεύχος.

Περισσότερες λεπτομέρειες στο link:

https://drive.google.com/open?id=0BwqvtyzdJhCBeThLZFRLTXF0Qjg&authuser=0

Θείος Χρήστος (1895 Νεοχώριον Τρωάδος Τσανάκ-Καλέ - 1980 Martinsburg, W. Va.

Ο θείος Χρήστος (αδελφός της μητέρας μου), στήριγμα σε γονείς και επιγόνους για πολλά χρόνια, σε δύσκολες για την Ελλάδα εποχές.

(Μεικτή τεχνική, τέμπερα + φωτογραφία, 28Χ18 εκ., 2009)

Cheque στον πατέρα του (παππού μου).

Αμέσως μετά την Γερμανική κατοχή έστειλε από ένα ξυλοκιβώτιο στις τρεις αδελφάδες του με παντός είδους τρόφιμα, δυσεύρετα τότε στην Ελλάδα.

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΔΕΛΤΑ

Η Πηνελόπη Δέλτα, (Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, 1874 - Αθήνα, 2 Μαΐου 1941) Ελληνίδα συγγραφέας, γνωστή κυρίως από τα ιστορικά της μυθιστορήματα για παιδιά, η σημαντικότερη ίσως γυναικεία φυσιογνωμία στις κρίσιμες για τον Ελληνισμό πρώτες δεκαετίες του 20ου αι.^[1] Τρίτο παιδί του Εμμανουήλ Μπενάκη και της Βιργινίας Χωρέμη. Είχε δύο μεγαλύτερα αδέλφια, την Αλεξάνδρα και τον Αντώνη, τον γνωστό «Τρελαντώνη» του ομώνυμου βιβλίου της. Μετά τη γέννηση της Πηνελόπης ακολούθησαν άλλα τρία παιδιά, ο Κωνσταντίνος (που πέθανε σε ηλικία 2 χρόνων), ο Αλέξανδρος και η Αργίνη.

Η οικογένεια Μπενάκη μετακόμισε προσωρινά στην Αθήνα το 1882, όπου η Πηνελόπη παντρεύτηκε τον πλούσιο Φαναριώτη έμπορο Στέφανο Δέλτα το 1895. Μαζί του απέκτησε τρεις κόρες: τη Σοφία (μετέπειτα Μαυρογορδάτου), τη Βιργινία (μετέπειτα Ζάννα) και την Αλεξάνδρα (μετέπειτα Παπαδοπούλου).

Η Βιργινία απέκτησε μια κόρη τη Λένα (μετέπειτα Σαμαρά), η οποία είναι η μητέρα του Αντώνη Σαμαρά, σημερινού προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.

Η Σοφία Μαυρογορδάτου ήταν το 1938 πρόεδρος της ΧΕΝ (Χριστιανική Ένωση Νεανίδων), Θεσσαλονίκης, όπου εργαζόταν ο πατέρας μου ως μάγειρος το, και έγινε νουνά μου, βαφτίζοντάς με στις 16.10.1938.

Φοβάμαι...

"...Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο"

Μανώλης Αναγνωστάκης

Κι εγώ, καθώς φαντάσματα του χθες ξυπνούν και με κυκλώνουν.

Μου τι "δίνουν" τα βαψίματα όμως, καθώς αδειάζεις τοίχους και συρτάρια, μπορεί να βρεις μικρούς ξεχασμένους θησαυρούς.

Η καμπανούλα που ήταν κρεμασμένη στην καγκελόπορτα της αυλής του παλιού μας σπιτιού

Το βιολάκι μου, που έπαιζα έξι χρονών

Ένα Ινδικό όργανο, που αγοράσαμε από ένα αραπάκι σε κάποια εκδρομή

Μικρογραφία πανό (το κανονικό μέγεθος ήταν 2.5Χ1.5μ. περίπου) από την έκθεση που έκανε το Ιστορικό Αρχείο Σταυρούπολης το 1991 στον Δήμο Σταυρούπολης (Κάθετα, στην πρώτη φωτογραφία η οικογένεια, πρόσφυγες από Τσανάκ Καλέ, του παππού μου Νικόλα Κουτρουμάνη το 1924 στη Θεσσαλονίκη. Στη μέση, η ζωγραφιά που έκανα με βάση το στήσιμο της φωτογραφίας)

Καλή Ανάσταση - Καλό Πάσχα

(Τέμπερα, 27Χ17 εκ., 2014, διά χειρός Ντίνου) 

(Ζωγραφισμένα αυγουλάκια, δια χειρός Ελένης, τέμπερα+βερνίκι, 1997)

(Πήλινη κατασκευή Παναγιωτάκη, 2011, πηλός+χρώματα+βερνίκι)